Papierowe dokumenty wykorzystywane w transporcie publicznym muszą spełniać określone oczekiwania techniczne i organizacyjne. Ich przygotowanie wiąże się nie tylko i wyłącznie z naniesieniem podstawowych danych, lecz także z uwzględnieniem sposobu sprzedaży, przechowywania i późniejszej testom. Bilety komunikacyjne różnią się między sobą formatem, konstrukcją oraz ilością informacji, które należy na nich umieścić.

Wpływa na to głównie rodzaj taryfy i sposób naliczania opłat. Bilet jednorazowy może zawierać wyłącznie cenę, oznaczenie przewoźnika i miejsce na potwierdzenie rozpoczęcia przejazdu. W sytuacji dokumentów okresowych niezbędne jest jednak przewidzenie przestrzeni na dane dotyczące terminu ważności, rodzaju uprawnienia czy strefy obowiązywania. Projekt powinien uwzględniać także warunki testom, ponieważ poszczególne informacje muszą być łatwo dostępne i czytelne bez konieczności szczegółowego rozważenia całego dokumentu.

Jednym z istotniejszych etapów przygotowania papierowych nośników jest wybór sposobu nanoszenia treści. Druk biletów wymaga uwzględnienia rodzaju papieru, przewidywanego nakładu a także dodatkowych czynności wykonywanych w trakcie produkcji. W współzależności od przeznaczenia stosuje się papier w rolach, arkuszach lub bloczkach. Prawie każde z takowych rozwiązań wiąże się z inną organizacją pracy i sposobem oddzielania gotowych egzemplarzy. Przy biletach przeznaczonych do dystrybucji w automatach szczególne znaczenie mają powtarzalne wymiary a także właściwości materiału. Nieprawidłowa grubość może powodować trudności z przesuwaniem papieru, a nierówne cięcie wpływać na działanie mechanizmu podającego. Warto też zwrócić uwagę na odporność nadruku na ścieranie. Dokument często zmienia miejsce przechowywania, jest składany lub noszony razem z innymi przedmiotami, dlatego zbyt delikatne oznaczenia mogą z nierzadko stać się nieczytelne.

W określonych zastosowaniach zwykły nadruk uzupełnia się dodatkowymi rozwiązaniami ograniczającymi możliwość fałszowania dokumentów. Druk zabezpieczony może obejmować użycie papieru o specjalnych właściwościach, indywidualnych oznaczeń, wzorów skomplikowanych do odtworzenia lub elementów widocznych dopiero przy użyciu dobrego oświetlenia. Spotyka się również mikrodruk, czyli bardzo drobne napisy, których prawidłowe odwzorowanie wymaga adekwatnej jakości stworzenia. Poszczególne zabezpieczenia dobiera się do charakteru dokumentu i sposobu jego sprawdzania. Inne rozwiązania mogą być stosowane przy biletach o niskiej wartości, a inne przy dokumentach uprawniających do wielokrotnych przejazdów przez dłuższy okres. Trzeba w dodatku uwzględnić, że dodatkowe elementy wpływają na projekt wizualny i mogą wymagać zmiany ustawień urządzeń drukujących. Ich rozmieszczenie nie powinno utrudniać odczytywania głównych danych ani zasłaniać miejsca przeznaczonego na oznaczenia kasownika.

Osobnym zagadnieniem jest numerowanie i identyfikacja poszczególnych egzemplarzy. W wielu systemach dystrybucji bilety otrzymują indywidualne numery, które pozwalają kontrolować kolejność wydawania dokumentów a także przypisywać je do określonych serii. Takie rozwiązanie wymaga zachowania ciągłości numeracji i sprawdzenia, czy żaden zakres nie został przypadkowo powielony. Podobnej testom wymagają kody kreskowe oraz kody dwuwymiarowe, o ile są wykorzystywane do weryfikacji przejazdu. Ich prawidłowość zależy nie tylko od zawartości danych, ale również od kontrastu, wielkości i dokładności nadruku. Przed wykonaniem większego nakładu istotne jest sprawdzenie próbek na urządzeniach, które będą wykorzystywane podczas sprzedaży albo testom. Umożliwia to wykryć kłopoty z odczytem, niewłaściwe rozmieszczenie treści albo niezgodność wymiarów z wymogami technicznymi. W praktyce dosłownie drobna korekta projektu może wymagać ponownego przygotowania plików i ustawień produkcyjnych, szczególnie gdy bilety zawierają zmienne dane albo kilka rodzajów oznaczeń.

Sprawdź tutaj: druk biletów.