Zastosowanie materiałów pochodzących z rozbiórek i demontażu dawnych obiektów wiąże się z obowiązkiem uwzględnienia ich wcześniejszego przeznaczenia. Elementy, które przez sporo lat pełniły funkcję części budynku, mogą posiadać inne właściwości niż surowiec pochodzący z aktualnej produkcji. Drewno z odzysku występuje w różnych postaciach, od grubych belek stropowych i więźby dachowej po deski podłogowe, fragmenty drzwi czy elementy konstrukcji ściennych.
Właściwie każdy z takowych materiałów ma odmienną historię i wymaga osobnej oceny. W trakcie demontażu ważne jest zachowanie możliwie dużych fragmentów bez dodatkowego uszkadzania powierzchni. Nie za każdym razem udaje się to osiągnąć, zwłaszcza gdy połączenia były zrealizowane przy użyciu starych gwoździ, klejów albo zapraw. Sposób odzyskiwania elementów ma w późniejszym czasie wpływ na ich wymiary, wygląd i zakres możliwej obróbki. Warto też pamiętać, że drewno pochodzące z różnych budynków może różnić się gatunkiem, sposobem sezonowania oraz stopniem naturalnego zużycia.
Przy ocenie materiału istotne jest ustalenie, które ślady powstałe w trakcie użytkowania mają znaczenie jedynie wizualne, a które wskazują na rzeczywiste osłabienie struktury. Stare drewno może mieć otwory po dawnych mocowaniach, miejscowe pęknięcia, ślady cięcia ręcznego czy nierównomierne przebarwienia. Takie cechy nie muszą automatycznie oznaczać, że element nie nadaje się do dalszego użycia (sprawdź: vieux bois). Całkiem inaczej trzeba jednakże traktować uszkodzenia spowodowane długotrwałym zawilgoceniem, rozkładem biologicznym lub działalnością szkodników. W przypadku belek i innych części konstrukcyjnych niezbędne jest sprawdzenie ich rzeczywistej wytrzymałości, a nie tylko ocena powierzchni. Kłopotem mogą być także pozostałości dawnych impregnatów i farb, których skład nie za każdym razem jest rozpoznawalny. Przed szlifowaniem lub cięciem warto ustalić, z jakimi powłokami ma się do czynienia. Ma to znaczenie zarówno dla sposobu prowadzenia prac, jak i późniejszego przeznaczenia odzyskanego materiału.
Zmieniające się podejście do projektowania budynków powoduje, że materiały z różnorakich okresów coraz częściej ukazują się w jednej przestrzeni. Stare drewno w nowoczesnej architekturze może pełnić funkcję dekoracyjną, użytkową albo konstrukcyjną, zależnie od jego parametrów i wymagań projektu. Przykładem jest zastosowanie dawnych belek jako widocznych elementów stropu, desek rozbiórkowych do wykończenia ścian czy fragmentów drewna w zabudowie meblowej. W takich realizacjach istotne jest zachowanie odpowiednich proporcji. Zbyt duża liczba elementów o wyraźnie zużytej powierzchni może sprawić, że wnętrze będzie wyglądało ciężko, dlatego często łączy się je z prostymi formami i jednolitymi płaszczyznami (źródło informacji: rivestimento in pino). W architekturze zewnętrznej powinno się jednak uwzględnić wpływ promieniowania słonecznego, opadów i wahań temperatury. Materiał zastosowany na elewacji pracuje całkiem inaczej niż drewno znajdujące się wewnątrz budynku. Różnice te wpływają na wyselekcjonowanie zabezpieczeń, sposób mocowania a także potrzebę pozostawienia odpowiednich szczelin.
Osobnym zagadnieniem jest dopasowanie odzyskanych elementów do wymiarów współczesnych projektów. Dawne deski i belki na prawdę bardzo często mają niestandardowe przekroje, a ich długość może być ograniczona przez sposób wcześniejszego montażu albo uszkodzenia powstałe w trakcie demontażu. W efekcie projektowanie z wykorzystaniem takiego materiału wymaga uwzględnienia dostępnych wymiarów już na etapie planowania. Nierzadko należy przemienić rozstaw elementów, podzielić większą powierzchnię na mniejsze fragmenty lub zastosować dodatkowe połączenia. Znaczenie ma też różnorodność kolorystyczna. Dosłownie deski pochodzące z jednego obiektu mogą mieć odmienne odcienie, zależnie od miejsca, w którym były zamontowane, oraz stopnia ich kontaktu ze światłem i wilgocią. Ujednolicenie powierzchni nie za każdym razem jest możliwe bez usunięcia znacznej części warstwy zewnętrznej. Z tego względu zakres obróbki powinien wynikać z założonego efektu i stanu poszczególnych elementów, a nie z potrzeby nadania wszystkim identycznego wyglądu.
Polecana strona: old oak flooring.